İki küçük çocuk birbirlerini avutup rahatlatma konusunda benim aklıma gelmeyecek kadar iyi düşüncelere sahiptiler: Hiçbir rahip Cennet'i onların anlattıkları kadar güzel canlandıramazdı; kapı önünde hıçkırarak ağlayıp masum konuşmalarını dinlerken, bir gün hepimizin orada güven içinde olmasını dilemekten kendimi alamadım.
Bizler ne dönek yaratıklarız! Artık insanların içine karışmadan tek başıma yaşayacağıma karar verip ne kadar dolaşıp dursam da șu
evrende bundan daha iyi başka bir yer bulamayacağımı sonunda anlayıp halime şükrederken, ortalığın kararmaya başlamasıyla yine yalnızlık ve kederle pençeleşmeye başladım.