Asım'ın nesli...diyordum ya...nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmiyecek.
Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar
Mehmet Âkif Ersoy
Mehmet Âkif ErsoyReklam
Sınırlar...
Sınır nedir? Gerçekten aşılmayacak şeylere mi sınır deriz? Yoksa internette bahsedildiği gibi kafamızda kurduğumuz şeyler midir? Kendimizi kendimiz mi kısıtlarız? Ya da şöyle soralım: sınırlar gerçekten engel midir, yoksa bizi koruyan çerçeveler midir? Bir sınır yıkıldığında özgür mü oluruz, yoksa kaybolur muyuz?
Madem herkes biliyor sınırların kendi içimizde olduğunu, neden kimse bunları aşamıyor? Mesela herkesin bildiği bir şey vardır: “Bir yerde mutlu olmuyorsan orada olma.” Peki bunu söylemek kadar kolay mı, yoksa işlevi hayata geçirmek çok daha zor mu?
Etrafımızdakiler de bizim için sınırdır diyorlar. Eğer gerçekten öyleyse, bizi sınırlandıran herkesten uzaklaşmak mı gerekir? İnsan yalnızken sınırları olmasa da yaşadığından tatmin olabilir mi, yoksa çevresinde insanlar olup sınırlarının da olmasını mı tercih eder?
Ya da herkes mi kısıtlar birini? Bizim gibi düşünen başkaları da var mıdır, yoksa herkes bu düzene razı mıdır?
"İyileşmek mi?" dedi Frida. "Ama ben, hasta değilim ki... Kırık döküğüm. Aynı şey değil, anlıyor musun?"
Ve sanırım beni ölüm döşeğimden çağırsan, birden ayağa kalkıp sana gelecek gücü bulurdum.