Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Modernizmin İslami zihinlerde açtığı en büyük yara, herkesi aynı kefeye koyma, aynı kurallara ve ölçülere tâbi kılma garabetidir. Peygamberi, ‘peygamber de bir beşerdir’ diyerek alelade bir insana çeviren, onun beşer-üstü olmadığını söylerken haklı olan ama “beşerin üstünü“ olduğunu ıskalayan, dolayısıyla meseleye yanlış zaviyeden bakan insanlar çoğaldı. 
Eğer ki insanlara, hemen herkesin şahit olup, haklı bir delille reddedemeyecekleri umumi bir mucize sunulursa bu iman ve imtihan hakikatine mugâyir olacaktır. Ve eğer böylesi bir mucize izharına rağmen inkar tavrı inatla sürerse, bu takdirde o topluluğun helak edilmesi sünnetullah gereği kaçınılmazdır.
garânîk hadisesine dair
Aslında meselenin, tilavet olunan sûre akabinde gidilen secdeye iştirak eden fakat ardından “ne yaptık biz?” diye hayıflanan müşriklerin kendilerini aklamak için uydurduğu bir hikaye olduğu açıktır.
Bazı tarih ve tefsir metinlerinin bir rivayeti muhtevasına almış olması, herhangi bir rivayete kendiliğinden meşruiyet ve sıhhat kazandırmadığı gibi, o rivayete eserinde yer veren alimin dahi bu rivayeti tasdik ettiğine delalet etmez. Bir rivayetin sıhhati herhangi bir eserde yer alıyor olması ile değil, ancak sened ve metin tedkikinden geçebiliyor olmasıyla anlaşılır.