Eskisi kadar sabırlı değilim artık. Kimseleri uzun uzun dinlemeye katlanamıyorum. Eskiden nerde kimi üzgün görsem alır karşıma (ister yüzyüze ,ister sanal) saatlerce hatta günlerce sohbet eder derdini dinlerdim ve onunla o kadar güzel bir bağ kurardık ki aramızda, sanki yılların tanışlarınız. Evet şimdi de öyle insanlar görüyorum hatta eskisinden daha fazla ve hepsi genç nesil ne yazık ki.
Kendi dertlerim peşpeşe o adar çok dizilmişler ki , halledemeyeceğim soruar gibi yığılmışlar üst üste. Ve ben çok yorgun düştüğümü anlıyorum. Beynimdekiler kalbe zarar veriyor . Çevremdeki insanlar kanser gibiler ,kanımı kirletiyorlar .
Çok yorgunum...
Keşke karşımda ben gibi biri olsa dese ki sen sus koy başını omzuma ben seni anlayım sen dinlen biraz...🥀