"Sadece..." diye devam etti Alex. Küçük bir odada İngiltere Prensi'yle malzeme dolabına sıkışmış bir halde güvenlik tehdidi geçsin diye beklemesiyle son bulan kâbus gibi iki günden sonra doğru kelimeleri bulmakta gittikçe zorlanıyordu. "Emin değilim. Bizim işimiz gerçekten çok zor. Hele benim için daha da zor. Ben Amerika'nın ilk kadın başkanının oğluyum. Onun gibi beyaz tenli değilim. Hatta onunla alakam bile yok. İnsanlar bana her zaman kötü davranacaklar. Sense, bilirsin işte, sensin. Sen bütün bu zenginliğe doğdun, herkes seni gerçekten beyaz atlı prens olarak görüyor. İnsanların, ne yaparsam yapayım, kıçımı yırtsam bile beni her zaman başkalarıyla kıyaslayacağının yaşayan örneğisin."
Henry bir süre sessiz kaldı.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Sofie titremesini durduramıyordu. Havanın öpücüğünü, denizin kokusunu, gökyüzünün şafaktan önceki griliğini hatırlamaya çalışıyordu. Dakikalar sonra doğacak güneşi görmeyecekti. Güneşin doğuşunu, bir daha hiç görmeyecekti.
Yaşamanın güzelliği ve yalınlığı hep sürüp gidecek sanmıştı.
Hayatın tadını daha fazla çıkarmış olmayı ne kadar da isterdi. Her bir anın tadını.
Geyik şekil değiştiren Sofie'nin yanına sokuldu. "Söylemek istediğin son bir söz var mı?" Emile buradan götürülmüştü. Önemli olan tek şey buydu. Artık güvende olacaktı.
Sofie Geyik'e yarım ağız gülümsedi. "Canin cehenneme!
“I need to understand your relationship with her before I can talk to you, Mr. Deverell,” the doctor said, his tone grim.
Vad didn’t like the tone. “I’m going to marry her someday,” he said. He would have fucking put a ring on her finger weeks ago had he not known she would panic. She needed the space to grow and find her own footing within the relationship and within her mind, or she would regret it.
