Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Buradayım," diye fısıldadım. "Öğreniyoruz, hatalar yapıyoruz ama ikimiz de öğreniyoruz. Ben buradayım. Vârisin, dostun, halkın..." Genişçe gülümsedim. "Sarayı birlikte tamamlayacağız. Halkımızı birlikte uyandıracağız. Artık daha fazla konuşacağız..." Derin bir nefes aldım. "Buradayım," dedim tekrar. "Artık tek başına boğulmayacaksın."
Arın her zaman o kadar güçlüydü ki ona bakınca kimse kaybedeni görmezdi ve görmüyordu da. Yıkılan bir krallığı vardı ama ardındakileri düşünmüyorduk. Arın bir şekilde bunu düzeltirdi çünkü. Ama onun da bir canlı olduğunu aslında gerçekten bir Tanrı olmadığını unutuyorduk. Ya da öyle bencildik ki Tanrı'yı bile yalnızlığa biz mahkûm ediyorduk.
"Ikisi de henüz acı çekmedi. Benim yaşadığımla kıyasla ikisi de henüz bir şey yaşamadı. Arın o Ilmek'e. girdiğinde yüzyılların lorduydu ve düşmanları tarafından ihanete uğramıştı, ben hiçbir şey bilmeden oraya tutsak edildim ve önce Daren, sonra Arın tarafından yarı yolda bırakıldım. Herkesin haklı sebepleri olabilir ama bu benim ödeteceğim bedelleri değiştirmeyecek." İçim birçok duyguyla dolmuştu ama aralarında merhamet yoktu. "Onların vicdan azabı olmayacağım," dedim. "Gerekirse bir azap olacağım ama günahlarını benimle temizlemelerine izin vermeyeceğim."
"Sana yapılanlara izin vermedin," dedi dudaklarını birbirine bastırarak. "Nefret edilen de olsan, dışlanan da olsan, sevilmeyen de olsan, yalnız da kalsan sana yapılanların karşısında durmayı başardın.""Kendi doğrularının, kendi krallığının, kendi halkının peşinden gittin. Ama zamanı geldiğinde ona da, sevgine de, tüm diyarın korktuğu lorda da karşı gelmeyi becerdin. Hiç kimsenin yapamadığını yaptın ve okyanusu incittin."