"...Bitmiş haldeyim! Düşüncelerim karma karışık, sekiz.gündür aklım yitirmiş gibiyim, gözyaşlarım dinmiyor. Hem hiçbir yerde mutlu değilim, hem her yerde mutluyum. Hiçbir şey arzulamıyor, hiçbir şey istemiyorum. Gidersen kendimi daha iyi hissedeceğim."
Engellerle dolu yolda topuklarını parçalayan her adım endişeli ruhunu
rahatlatan bir damladır, sınırlarını zorlayan her günkü yolculuktan sonra bu yürek birçok bunalımdan kurtulmuş halde
yatağına uzanır –Buna delilik demeye hakkınız var mı– yumuşak koltuklarında kurulmuş siz laf ebeleri.
Hissetmiyorsun, felaketinin paramparça
kalbinde, bozulmuş aklında yattığını hissetmiyorsun, dünyanın bütün kralları bir araya gelse bile sana yardım edemez.