...
Fakat Beyaz Diş arkadaşlıktan hiç hoşlanmazdı. Öbür köpeklerden istediği bir tek şey vardı, o da kendisine sataşmamaları, onu rahat bırakmalarıydı. O; başından beri diğer köpeklerden uzak kalmıştı, bundan böyle de uzak durmaya kararlıydı.
Şimdiye kadar hiç tanımadığı bir takım duygular uyanıyordu Beyaz Diş'in içinde. Garip bir mutluluğa kaptırdı kendini. Sanki ruhunda bir eksik tamamlanmış, bir boşluk doldurulmuş gibiydi. Ne var ki birdenbire içgüdüsel bir dürtüyle irkildi; başından geçen olaylar, eski acı anılar yeniden canlandı gözlerinin önünde. İnsanlar çok akıllıydı. Ne yapar eder, bin bir türlü oyuna başvurup yapacaklarını yaparlardı sonunda.
Dehşet derecede acımasız, dayanıklı ve akıllıydı artık. Bütün bu nitelikleri elde etmek zorundaydı, yoksa içinde yetiştiği bu düşmanca ortama ayak uydurup yaşaması imkansız olurdu.