Allah duygusundan eksik ve sevgisinden uzak bir terbiye yalnız fayda ve menfaat düşüncesine dayanır. Fakat din terbiyesi hasbi, karşılıksız ve ulvidir. Bu terbiye insanı yükseltir, iyiliği ve adaleti, hiç bir menfaat düşüncesine saplanmadan sevdirir.
Unutmamalıdır ki, terbiyenin bir rolü düşmüşü kurtarmak ise, diğer bir rolü de henüz düşmemişi korumaktır. Bu bakımdan da mekteplerimizin maalesef ne kadar geri ve zavallı bir durumda olduğunu söylemek bir vazifedir.
Fakat, dikkat edelim ki alışkanlık yolu ile teşekkül eden kötü huyların esareti, boyunduruk altındaki öküzlerin esaretinden daha ağırdır. Yine dikkat edelim ki fizik veya ruhi bütün kötü itiyatların esaretine insan ilk adımla girer.
Bir genç mektepte, her şeyden evvel memleketinin dilini mükemmel bir surette öğrenir. Bu bakımdan bizim mekteplerimizin geriliğini ve acıklı halini düşünürsek, millet ve memleketini seven bir insan için, üzülmemek elde değil.