Carlo'nun iki yıllık askerlik hizmeti korkunçtu. Carlo'nun gençliği, sessizlik ve düşünceyle geçmişti. Ama, orduda düşünmek için sessizlik yoktu. Sonsuz bir gürültü vardı. Her yerde kocaman makineler vardı. Bir an bile huzur yoktu. Askerler haftada bir gün kışlalarda Kudas'a gitseler de, Carlo asker arkadaşlarının hiçbirinde Tanrı'nın varlığını hissedememişti. Akılları, Tanrı'yı anlayamayacak kadar karışıktı.
Carlo yeni hayatından nefret ediyordu ve eve dönmek istiyordu. Ama, sonuna kadar gitmeye kararlıydı.