elif
@flatliner
Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum.
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir an, Dünya'nın insan yaşamından yoksun olduğunu, onun üzerinde sadece bitki ve hayvanların bulunduğunu hayal edin. Sizce o hâlâ bir geçmişe ve bir geleceğe sahip olur muydu? Bu durumda zamandan yine de anlamlı bir biçimde söz edebilir miydik? Eğer orada, "Saat kaç?" ya da "Bugün günlerden ne?" diye soracak biri yoksa, bu sorular gerçekten anlamsız olacaklardı. Meşe ağacı ya da kartal böyle bir soru karşısında şaşırabilirdi. "Ne zamanı?" diye soracaklardı onlar. "Eh, elbette o şimdidir. Zaman şimdidir. Başka ne olabilir ki?"
Zaman. Ya da biz, kendimiz. Çünkü zaman yoktur, geçen biziz. Biz geçerken, gitme vakti de geldi. Misyonumu tamamladım.
