Doğruluğu ne kadar aşılarsan aşıla, çürük kökte eski meyvenin tadı kalır hâlâ.
Sayfa 113 - hamlet
Onu kurtarmak için bir el uzatmanın yeteceğini bile bile, bataklıkta boğulup gitmesine göz mü yumacağız?
Keşke hiç olmasaydın şu dünyada, keşke sana hiç rastlamasaydım, keşke canlı bir varlık olacak yerde esinli bir ressamın yarattığı bir tablo olsaydın. O zaman resminin önünden hiç ayrılmaz, sonsuzcasına sana bakardım... öper, öperdim seni. Sonsuz güzel bir düş gibi seni yaşar, seni solur ve... mutlu olurdum. Başkaca bir isteğim olmazdı hayattan. Uyurken, uyanıkken koruyucu meleğim olarak seni çağırırdım.