Eğer başkalarının bakışları, gördüğümüz şeye ait bir gerçeklik oluşturduğumuz sırada yardımımıza koşmazsa gözlerimiz ne gördüklerini bilemezler ve bilincimiz kaybolur; zira kendimize ait en mahrem şeyimiz olarak bildiğimiz bilinç, aslında içimizdeki başkaları demektir ve işte bu yüzden kendimizi yalnız hissedemeyiz.
benim gerçekliğimin de yoluydu bu; bana atfedilen ve karşımda apaçık beliren tüm görüntülerim de -gerçekten yaşıyor ya da yalnızca bir aynadan yansıyor olsalar bile- o yolda benimle birlikte yürümektelerdi.
Hayatta her şey gözünüzün önünde durmadan değişir ve hiçbir şey kesin değildir; sizi tedirgin ve huzursuz eden hadiselerin nasıl dengeleneceğini görememek, olayların nasıl sonuçlanacağını bilmemek sürekli bir kaygı kaynağıdır.