Koşulsuz seven ve affeden, sınırsız hoşgörüsü olan, yerleşik kabulün aksine anne-baba değil, çocuktur. Çocuk anne-babasını, anne-babası ona nasıl davranırsa davransın sever ve zaten çocuğun dramı da buradadır.
... mesele, çocuğun ihtiyaçlarını her an karşılar durumda olmak değil, çocuğun temel ihtiyacı olan sevilme ve onay duygusunu anne-babasının kendi ihtiyacı için sömürmemesi, çocuğa acı bedeller ödetmemesidir.
Annenin çektiği hiçbir eziyet çocuğa herhangi türde bir zarar vermesini meşru, mazur kılamaz, hafifletici neden sayılamaz. ... Unutmayalım ki çocuklarımız bizi doğurmadılar, hatta doğrulmayı da bizden onlar talep etmediler; onları istek ve iradeleri dışında dünyaya getiren bizleriz.