Çöp karıştıranlardan doğal olarak kaçıyordu insanlar.Her an onların da ceplerini karıştırıverecekmişim, onları soyacakmışım, yanjma yaklaşana saldıracakmışım, taciz edecekmişim gibi kaçıyorlardı.Oysa karnımızı doyuracak parayı bulmaya çalışıyorduk.Böyle böyle uzaklaştım insanlardan.İster istemez kokuyordum, kimseye yaklaşmıyordum.Okuldakiler kâğıt topladığımı bilmiyordu, ama onlara da ben yaklaşmıyordum.Kendimi kimseyle arkadaşlığa layık görmüyordum.
Yoksulların birbirlerine verebilecekleri tavsiyeleri dahi yoktur, ancak aynı ekmeği bölüşmek gibi bir cömertlikle aynı kaderi bölüşebilir, en büyük parçanın kendilerine düşmesine sevinebilirler.