Ölmeyi düşünüyordum. Yılbaşında birileri bana bir top kumaş verdi. Yeni yıl hediyesiymiş. Kimonoluk bu kumaş, ketendi. Gri tonlarında, ince çizgilerle dokunmuştu. Bundan olsa olsa yazlık kimono olur, diye düşündüm. Yaza kadar yaşayacağım demek.
Birilerini yolcu eden herkes aynı duyguları yaşıyordur sanırım, tren kalkmadan hemen önceki o üç beş dakika, insan hayatının en çaresiz anlarıdır. Söylenmesi gereken her şeyin söylendiği, geriye yalnızca sessizlik içinde birbirlerinin suratına bakmanın kaldığı o anlar…