Aracın etrafında bir sürü insan toplanmıştı , kendilerinden beter haldeki insanları görmeye can atan tiplerdi bunlar. İnsan söz konusu olduğunda iğrençliğin sınırı yoktu.
Duyduğun sevgi hiç kimseye borcu olmayan bir sevgi olsun, hiçbir mecburiyeti bulunmayan, sırf var olduğu ve kendini gösterebildiği için mutluluk duyan.
Yolu aydınlatan ışıkları alıp yanımızda götüremeyiz.
Böyle davranırsak sırt çantalarımız fenerlerle dolup taşar. Ne kadar "ışık" taşısak da bize eşlik edecek kimseyi bulamayız. Işık neye yarar o zaman?