It is not a book that is published with a lot of claims. So I can say that I really enjoyed reading it with the writer's style and it's on words but it is not too necessary to read it if you don't conduct a research about the writer or doing anything related. But it was a gripping book and it kept me eager to read. But I would like it more if the message of the stories were a bit more visible and blatant. right now I feel like it is a book that I will forget in a few days
Sanırım hayatımda bu kadar detaylı yazılmış bir İngilizce kitap okuduğumu söyleyemem. Bir noktadan sonra bu kitabın iyi çevrilmiş bir Türkçe versiyonunu okumayı gerçekten çok isterdim, ama sanırım böyle bir çevirisi yok — ya da en azından ben denk gelmedim. Bu kitabı okurken bir an bile küçük bir detayı kaçırırsanız, ne okuduğunuzu unutabiliyorsunuz. Çünkü hiçbir şey göründüğü gibi değil. Her şey düşüncelerden ibaret ve düşünceler her şey olabilir, değil mi? Mutlu bir şarkı sizi iyileştirebilir ya da hüzünlü bir şarkı kırık parçalarınızı onarmanıza yardımcı olabilir.
Okurken hikâyenin nereye varacağını çok merak ettim ve tahmin ettiğim gibi hiç olmadı. Hatta sonu beni gerçekten şaşırttı. Kafamın karıştığı çok fazla yer oldu. Ana diliniz dışında bir dilde kitap okumanın zorluklarından biri de bu sanırım. Ama Raya ve Q’yu karakter olarak gerçekten çok sevdim. Hâlâ sonundan emin değilim. Gerçek miydi, hayal miydi? Mutlu oldular mı? Birbirlerine kavuştular mı? Bence yazar bana bir açıklama borçlu.
İlk başta treni çok sevmiştim ama trenin sırları ortaya çıktıkça, Raya gibi ben de aslında böyle bir trende olmak istemediğimi fark ettim. Ama eğer bir gün denk gelirseniz, bence okuyun. Çünkü sizi oldukça ilginç bir yolculuk bekliyor olacak.
Sözlerimi kitaptaki Raya’nın şarkısıyla bitirmek istiyorum:
Live. Breathe. Be.
---
I don’t think I’ve ever read an English book written with this much detail before. At some point, I really wished I could read a well-translated Turkish version of this book, but I don’t think one exists — or at least I’ve never come across it. While reading, if you miss even the smallest detail for a moment, you suddenly forget what exactly you’re reading. Because nothing is what you think it is. Everything is made of thoughts, and thoughts can become
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Great book. I will never forget where i was in real life while i was reading this book. I dont know why. I still remember the smell of the air while i was reading this book. Main character went through a lot and it was great to see him grow. Have not read the sequels yet. 8/10
6/10
dürüst olayım, bu yazara tek bir sebeple şans veriyorum: laf dalaşlarını iyi yazıyor.
Diyaloglar akıyor, paslaşmalar keyifli.
Ama kitap
Ergenler için bile fazla ergen… öyle söyleyeyim.
Hikâye oldukça basit, derinlik ararsan hayal kırıklığı.
Ama tam da şu anki moduma uyduğu için keyifle okudum.
Tam anlamıyla çerezlik:
enemies to lovers, hafif, yormayan, hatta biraz “çocuk kitabı” tadında.
Hani gece yatmadan eline alırsın ve fark etmeden bitirirsin ya… öyle bir şey.
<sincerely carter> kitabini sevdiyseniz bunuda seversiniz onun gibi bişeydi bu hikayede...
The Memory Police give me a dystopian vibe. If George Orwell were Japanese, he might have written 1984 like this book. Having a memory disease is different than living with the memory police. When you have a memory disease you could write notes/letters. (which the Professor chose this way) But the memory police make you forget and stuffs vanished, if you remember them, you will vanish too. That's such a terrible thing.
Spoiler İçerebilir
Bilim kurgu gibi gorunen psikolojik dram.
kitabın enteresan bir konusu var . 68 IQ olan Charlie'nin zeka yulseltme deneyine katilarak 180 IQ seviyesine cikis hikayesini anlatiyor. "I dint understand, I dint remembir" ile baslayan kitap "I understand everything and every language now" ile devam edip "Please ... please ... dont let me forget how to reed and rite..." ile sona yaklasti ve "I bet Im the frist dumb persen in the world who found out some thing inportent for sience. I did somthing but I dont remembir what." ile sonlandi. Ben keyifle okudum kitabi, ortalama zeka seviyesinin disindaki insanlar dunyayi nasil algiliyor merak ederdim. Buna dair bir fikir vermis oldu. İlk basta Charlie'nin o saf ve hicbir seyi algilayamayisi komik gelmisti, kitapta retarted bireylere gulen insan grubuna dahil oldum sayilir :/ (kitap ilerledikce aslinda o insanlarin ne kadar zalim oldugunu tekrar gorup Charlie'ye guldugum icin de biraz pismanlik hissettim.) daha sonra Charlie'nin daha akıllı olma motivasyonunun ardindaki tramvayi fark etmeye basladim. Charlie operasyondan onceki halinde bile daha akıllı olursa annesinin onu sevecegine inaniyor. Annesinin sevgisini elde etmeyi bu kosula bagliyor. Ayrica akilli olursa arkadaslarinin olacagini ve asla yalniz kalmayacagina inaniyor. Akillandikca da durumun hiç de oyle bekledigi gibi olmadigini fark etmeye basliyor ve bu sefer daha da yalnizlasiyor. Sevilmeyisinin sebebi kendi zeka geriligi degil annesinin onu oldugu gibi kabul edemeyisi oldugunu, akilli sandigi insanlarin cok da akıllı olmadigini fark ediyor filan. Gecmisini hatirladikca beni de kendisiyle birlikte huzun deryasina cekiyor. Annesinin onu oldugu gibi kabul edemeyip kapasitesinin otesine zorlamasi ve en sonunda da gozden çıkarmasi, babasinin onu annesine karsi korumada