Bazen bir şeyleri söylememek, söyleyememekten değil... Söylesem ne olur diye düşünmekten. İçimde bir şey var, büyüyor, yer kaplıyor ama dışarı çıkmasına izin vermiyorum. Çünkü o an her şey değişebilir. Belki güzel olur, belki de elimde olanı bile kaybederim. İnsan bazen duygularını saklamayı seçiyor. Çünkü o kişi hayatında bir şekilde var ve bu yeterli geliyor. Onunla konuşmak, gülmek, yanında olmak... Bunları kaybetme ihtimali, duygularımı açma cesaretinden daha ağır basıyor. Reddedilmekten korkmuyorum aslında. Ama onun bana eskisi gibi bakmamasından, aramızdaki şeyin bozulmasından korkuyorum. Belki de bu yüzden susuyorum. Çünkü bazı duygular dile gelince güzelliğini kaybediyor. Belki de bu yüzden içimde yaşatıyorum onu. Sessizce, kimseye belli etmeden. Belki bir gün cesaret ederim. Belki bir gün o da hisseder. Ama bugün değil. Bugün sadece onun yanımda olmasına şükrediyorum.