yaradılışımız gereği her şeyi kendimizle ve kendimizi de her şeyle kıyasladığımız için, her türlü mutluluk ve kederi kendi bütünselliğimizi oluşturan nesnelerde buluyoruz, işte bu durumda en tehlikeli şey yalnızlıktır!
başkaları, şu kadarcık güç ve yetenekle rahat bir kendini beğenmişlik içinde ortalıkta dolanabiliyorken, ben, gücüm ve yetilerimden ötürü kendi kendimi bitirecek miyim? her şeyimi bağışlayan tanrı keşke bunların yarısını esirgeyip kendime güvenmeyi ve kendimle yetinebilmeyi öğretseydi bana!
işte böyle wilhelm; yaşamın çiçekleri yalnızca görünüştür ve bundan şikayetim de yok! bu çiçeklerin çoğu hiçbir iz bırakmadan gelip geçer, pek azı meyve verir, bu meyve verenlerden de pek azı olgunlaşır! buna rağmen yeterince meyve vardır; peki kardeşim, böyle olgun meyveleri ihmal edebilir miyiz? onlaeı küçük görmemiz, onları tatmadan çürümeye terk etmemiz olacak şey midir?