başıma üşüşenlerin arkamdan dediklerini duyuyorum ve daha çok kahroluyorum.dehşetle kendimden nefret ediyorum.kendime kendim diyecek cesareti bile bulamıyorum.kendim kelimesi midemi bulandırıyor.başıma üşüşenler konuştukları hakkında haklılar ve ben iğreniyorum kendimden.konuşmalarında haklılar ancak eğer kendini seven biri olsaydım biraz olsun beni anlamaları hakkında kendi kendime düşüncelere girerdim.konuştukları şeyi yapacak gücüm olmadığını, hastalığımın olduğunu, yaşama zar zor tutunduğumu, kabuslarımı söyleyeceğimi düşünüp kendi kendime düşünürdüm ancak ben de ne kendimi sevsem bile bunları söyleyecek cesaretim vardı, ne de kendimi seviyordum.kendimden büyük bir şimşeğin şiddeti kadar iğreniyordum.
-roxanne, roxanne olmam bile suç.
Reklam
kendime ölümden başka bir çare göremiyorum.her saniye aklımda planlar dolanıp duruyor.ya bir gün kendimi atacağım ya da atmayacağım ama ölümü düşünerek yaşayacağım, tabii yaşamak denirse.rüyalarımda kendimi asıyorum.nasıl asılır bilsem asardım ya bundan eminim.bu hastalığa ölümden başka bir çare göremiyorum diyerek fikrimi belirttiğimde bana kızdığınızı biliyorum ancak beynim öyle bir kilitlendi ki ölümden başka bir şey düşünemiyorum.beynim kilitlenmiş ölüme, kalbimde yaşamaya değer bir şey kalmamış, fikrim ise planlarla dolmuş.söyleyin bana lityumdan başka ne çare var bu akla?
dehşetle kendimi atmak istiyorum.kemiklerimi bin parçaya ayırıp, kanlarımın akmasını istiyorum.dehşetle dehşete kapılıyorum.her saniye ölmeyi diliyorum.
görüyorum, ayaklarımın altında sandalye var, boynumda bir halat.borunun beni taşıyamayacagindan endişe ediyorum.bir yandan da sandalyeyi kirletme suçlanıyorum.çünkü benim ayaklarım bu dünya için fazla kirli.ve kimse bu kirliliğe dayanamıyor.o kirlilik herkesin gözünde beni en aşağılık yapıyor.-ya da ben öyle sanıyorum, çünkü içimde herkesin yerini tutan bir adam var-
-roxanne.
Reklam