artık kesinlikle farkındayım; sınırsız kibrim ve titizliğim yüzünden, kendime çoğunlukla, iğrenme derecesine varan, çılgınca bir hoşnutsuzlukla bakıyor dolayısıyla da, zihnen, diğerlerinin de benimle aynı görüşte olduğunu düşünüyordum.örneğin, yüzümden nefret ediyordum, onu çirkin buluyor hatta aşağılık bir ifadesi olduğundan şüpheleniyordum, bu yüzden de işe gittiğim her gün, bu ifadeyi görmemeleri için olabildiğince oralı olmamaya, yüzüme de mümkün olduğunca soylu bir ifade takınmaya çalışıyordum."varsın yüzün güzel olmasın," diye düşünüyordum, "ama buna karşın soylu, anlamlı ve en önemlisi de, olağanüstü zeki görünsün." ancak tüm bu özelliklerin yüzüme yansımadığını acıyla biliyordum.en korkuncu da, yüzümü son derece aptal buluyordum.yoksa pekala zeki görünmeye razı olurdum.hatta öyle ki, müthiş zeki görünmesi koşuluyla yüzümdeki aşağılık ifadeye bile katlanırdım.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
senin görüşün doğruydu, diğerleriyse saçma, aşırı, çılgın, delice şeylerdi.senin kendine olan güvenin o kadar sonsuzdu ki, başkalarıyla sürekli tartışmaktan hiç kaçınmıyordun.üzerinde hiç fikir sahibi olmadığın bir meseleyle karşılaştığın zaman bile karşındaki insanların görüşlerinin büsbütün doğru olmadığına inanıyordun.sen Çekleri eleştiriyordun, Almanları ve Yahudileri de.belirli bir konuda değil, genel olarak.gün geliyordu, kendinden başka eleştirmediğin kimse kalmıyordu.
Tanrı biliyor ya, çoğunlukla bir daha uyanmama arzsusu, hatta ümidiyle yatağa giriyorum: ve sabahleyin gözümü açıp yine güneşi görünce neşem kaçıyor.
