İrem Cemre Yazgeç
@frezyabooks
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Psikiyatristin Savaşı Teşhis & Nekroz | Vilesheed
#kitapyorumu
Hayatına aynı rutine devam eden psikiyatri doktoru Lizge Koral'ın aldığı görevle hayatı yeni bir boyuta atlar. Cezaevinde mahkum olan Aras Ertekin ile seanslar yapmaya başlayacaktır.İlk günlerinde Lizge sınırları korumaya çalışsa da Aras o sınırları aşmaya niyetlidir.
Henüz çocuk yaşlarda ilk cinayetini işlemiş, uyuşturucu batağına düşmüş ve bu cinayetlerin devamı gelmiştir. En sonunda parmaklıklar ardındadır. Her ne kadar içeride olsa da karanlık işlerini bir şekilde yürütmeye devam etmiştir.
Lizge, Aras ile olan ilişkisini doktor- hasta ilişkisi olarak etik kurallara uygun halde tutmaya çalışırken aralarındaki çekim bunu zorlaştırır. Sizce bu çekime engel olabilecek mi dersiniz?
İki kitaplık tamamlanmış bir seri olduğu için devamını beklemeden rahatlıkla okuduğumu söyleyebilirim. İlk kitabın başlarında biraz sıkıldım açıkçası ama tahmin ettiğim gibi ilerleyen sayfalarda açıldıkça elimden bırakamadım. Bir sayfa sakin geçerse diğer sayfada aksiyon mutlaka vardı. Nabzı yüksek bir seriydi kesinlikle, bazı sayfalarda ister istemez nefesinizi tutuyorsunuz.
Lizge, mesleğine zarar verecek şeylerden uzak kalmaya çalıştıkça Aras bir yolunu bulup dediğini yaptırdı. İlk kitapta karanlık işlerden kaçmaya çalışan Lizge'den başka bir Lizge okudum ikinci kitapta.
Günlük hayatında Lizge oldu, karanlıklar içinde Aras'ın nişanlısı Kayra...
Lizge'nin sevmediğim tek özelliği Aras ile aralarında bir şey geçtikten sonra her şeyi bitirmeye çalışması. Herkes biliyor ki bunun devamı olacak neden aynı döngüye giriyoruz
Karakter sayısı çok fazla değildi bu yüzden hiçbir karışıklık yaşamadan rahatça okudum. Bülent ve Manolya'nın hikayesini merak ettim, kitapta geçse de bu merakıma yetmedi. Aynı şekilde Bilge'nin hikayesini de
Bir katilin kurbanıydım ben; ancak onun cinayeti bildiğimiz türden, kanlı ve somut bir son değildi.
O, soğuk ellerini boğazıma değil, doğrudan varlığıma dolamıştı.
O, vicdanın uğramadığı bir karanlık; duygularını birer silah gibi kullanan acımasız bir sosyopat ve psikopattı.
Merhameti, yalnızca kendi çıkarlarına hizmet ettiği sürece bir maskeden ibaretti.
Ve ben... Bu canavara sırılsıklam âşık olmuştum...
Suç, tek başına işlendiğinde bir sırdır. Ama bugün bizim yaptığımız şey bir sırdan fazlasıydı; bu, kanla mühürlenmiş bir yemindi. Birbirinden bağımsız dört yabancı ruh, bu salonun tozlu havasında tek bir vücut olmuştu.