İrem Cemre Yazgeç
@frezyabooks
"Olur," dedi tıpkı adam gibi kibarca, onun dediğini tekrar etti: "Eşlik edebilirim."
Akif dudağını ısırarak gülümseyip arkasını döndü, cezveyi ve kahveyi eliyle koymuş gibi bulup tezgâha çıkardı. "Sütlü mü, sade mi?"
Bir de kendi elleriyle mi yapacaktı kahveyi? Erkek hâliyle, hem de sadece kendisi için?
"Sütlü," dedi hevesle. "Şekerli bir de."
"Hay hay," diyerek süt de çıkardı Akif. "Şekerli içmenize şaşırmadım ama."
Ellerini çenesine yaslayarak adamı izlemeye başladı Mürüvvet. "Niye ki?"
"Bu tatlılığın..." Tek kaşını kaldırıp hafifçe genç kıza döndü Akif. "Başka biz izahı mümkün değil de ondan."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Omuz silkti Hasret. "Üzüm benim, o da... Çekirdeğim olsun." Karnını tuttu yine. "Zaten içimde."
Hamza güldü bu dediğine, başını iki yana salladı. "Çekirdeğimiz mi var o zaman şimdi?"
"Çekirdeğimiz var. Üzüm tanesi benim."
"İyi, ben de ikinizi birden yerim."
Belki tanıştıkları andan beri Hamza'nın en derbeder ve çirkin hâliydi ama öyle güzel geliyordu ki içli içli solumadan edemedi. "Hay gözünü sevdiğim ya," dedi gülümseyerek. "Ne güzel uyuyor."
Adını söyleyemediği günlerin diyetini ödetir gibi tekrar etti fısıltıyla, saçlarını kenara çekti yüzünü görmek isteyerek. "Hasret'im. Bak geldim, sarılmayacak mısın bana?"
Ellerini yüzünden çekti Hasret, ıslak yanaklarını sildi ama yanağına birkaç tel saç yapışmıştı. Hamza o saçları özenle çekti, o saçların yerini Hasret'in gözyaşları doldurdu, ağlamaktan yüzü kızarmıştı.
"Yaşıyorsun, Hamza..."
Olabildiği kadar gülümsemeye çalıştı Hamza ama Hasret ağlarken çok zordu. "Sensizken ne kadar yaşamak denirse, Hasret."
"Öldürmekten hazzetmez Hamza. Allah'ın verdiği candır, der; kıyamaz." Gıkı çıkmayan Murat'ın yüzüne baktı hafif bir gülüşle. "Ama ben kıyarım, Görgülü."