İrem Cemre Yazgeç
@frezyabooks
"Kız kardeşimi öldürdüğümü mü düşünüyorsun?" diye sordu. "Mesele bu mu?"
"Kız kardeşini öldürdüğünü biliyorum."
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Biz kadınların gün boyunca bilinçaltımızda kendimizi koruduğumuz pek çok ince yöntem vardır. Kendimizi gölgelerden, görünmeyen yırtıcılardan koruruz; eğitici masallardan ve şehir efsanelerinden. Bunu o kadar ustalıkla yaparız ki farkına bile varmayız.
Arabanın içi birdenbire klostrofobimi tetikledi. Klimaya uzanıp, düğmeyi sonuna kadar sağa çevirdiğim ve gelen soğuk havaya doğru eğildim.
"Daniel, eve gitmem gerek."
"Hayır," dedi. "Hayır Chloe, şu anda evde kendine acımana izin veremem. Sana bugün için planlarım olduğunu söyledim ve onları yapacağız."
Daniel'ın el sallayışını hatırladım. Bacakların açılışını ve elbisesinin yere inişini. O genç kızın el sallamadan önce başını bilinçli bir şekilde eğişini. Verandanın ani boşluğunu. Sallanan sandalyenin yavaşlayarak durmasını.
Bazen okuldan sonra buraya gelirdi. Ödevlerini verandada yapmayı severdi.
Ta ki iki hafta önce gelemeyene kadar.
Benimle bağlantılı, Daniel'la bağlantılı başka bir ölü kız vardı ve tıpkı benim Daniel'dan sır sakladığım gibi, onun da benden sır sakladığına artık emindim. Cooper haklıydı. Birbirimizi tanımıyorduk. Nişanlıydık, evlilik planları yapıyorduk. Aynı çatı altında yaşıyor, aynı yatakta yatıyorduk. Fakat birbirimize yabancıydık. Onu tanımıyordum. Neler yapabileceğini bilmiyordum.