Aycan, bir alıntı ekledi.
40 dk. · Kitabı okuyor

“It’s just a story. Stories have to end sometime. Hell, did you watch The Sopranos? Sometimes stories just stop. Shit just goes black. Wham, bam, over. No more, nothing left, the end.”

She makes a face. “That sucks.”

“Yeah, well, life sucks, Scarlet,” I say. “You know that as well as anyone. Sometimes beasts are just fucking beasts, no matter how much you love them, Belle. It’s a fact. I’ve seen love bring a monster back to life before, but most of the time, the monster just loves you to death.”

“A white picket fence,” I say, something clicking after a moment. That’s what she said outside. You’ve got a white picket fence. “Is that what you want? To be proven wrong? For some happily ever after to come along and sweep you off your feet? Take you away from this bullshit life and give you your picket fence?”

“You’re an asshole, Lorenzo.”

“That doesn’t sound like a denial.”

“Is it so wrong to want to be happy?”

“Is that what makes you happy? Really?”

She noncommittally shrugs a shoulder.

“Well, if it is, you’re barking up the wrong tree,” I say, “because I can’t give you that. Don’t let the fence out there fool you. Around here, it’s just a fence. It came with a house that I bought because my brother liked it. Nothing more. But what I can offer, Scarlet, is to stand in your corner. You and I, we can be the best of friends, but don’t expect to find your fairy tale under my roof. You got me?”

She stares me down.

Menace, J. M. Darhower (Sayfa 155 - CreateSpace, no problem Lorenzo, peri masalını yaşamayı istemiyoruz zaten kflfkh)Menace, J. M. Darhower (Sayfa 155 - CreateSpace, no problem Lorenzo, peri masalını yaşamayı istemiyoruz zaten kflfkh)

Mark Twain
“Good friends, good books, and a sleepy conscience: this is the ideal life.”

“İyi arkadaşlar, güzel kitaplar ve uykulu bir vicdan, işte ideal yaşam budur.”

Quara diye bir siteden, bana ilham vermişti
That you're alone on this Earth.

When I was 23 years old, I graduated college, worked for my father for about a year and then packed up my car and moved roughly 1,000 miles away from Chicago to Boston.

I had never visited Boston before. I was going to move in with a friend of mine, try to find a job and ultimately build a life for myself.

My father opted to help me with the drive. We spent 2 days on the road together. We talked about a bunch of stuff:

Stories I had from college.

Stories he had from his youth.

Stories of his victories.

Stories of his failures.

How proud he was of me.

One piece of advice he bestowed upon me has clear-as-day stayed with me now eight years later:

“You're alone on this Earth. You have me and your mother. We will be here for you more so than anyone. You then have your brother and sister. You will probably find a life partner. You will have the illusion that they are with you and that your close friends are with you. The truth of the matter is you are the only one in that head of yours. You have to determine what you want and who you want to be. Only you.” -My Father.

At first, it seemed like the most depressing thing I had ever heard.

I couldn't imagine this guy, the guy I hold above all other people in my life, saying that.

The guy who I aspire to build my character to mirror.

The guy that gave me everything I wanted as a child.

The guy that loved his family unconditionally could say something like this.

I thought to myself, he's lying. I have friends that will be there for me thick and thin. I have a network of people that support me and care for me.

He's wrong.

I meditated on his advice for a few days.

What he was talking about began to marinate. I knew exactly what he was talking about.

It was the most liberating thing I had ever heard:

"I am alone.”

I felt free in that moment. No one but me was going to be living in this head for the rest of my life.

No one was going to follow what truly makes me happy, but me.

No one was going to challenge myself hard enough to learn what I wanted to learn, but me.

No one was going to put myself out there to share love with a woman, but me.

No one was going to be hurt by women in my life and have the opportunity to learn from those scars quite like me.

No one was going to go into an interview in my place in order to secure employment, like me.

No one was going to get fired (like I ultimately did) and learn from that experience, like me.

I was alone. This is my life. No one else's.

I was free to be me.

I have never forgotten what my father said that day and I never will. When I feel down, I know that I am the sole catalyst in getting myself “back.” When I want to learn something I know that it’s within my power to get out and learn it. When I want to write and create, I know that I have no one else that will do the work for me.

I work on myself and live my life so I can help build the community around me.

You're the only person that is going to be in that head.

Every night before you go to sleep—just before you settle off into the dream-state.

Every morning when you wake up. Just before you enter the world to meet its demands.

It's you.

You're alone.

What are you going to do with that freedom?

Omer B. Washington-I have learned…
I’ve learned, that you cannot make someone love you. All you can do is be someone who can be loved. The rest is up to them.

I’ve learned, that no matter how much I care, some people just don’t care back.

I’ve learned,that it takes years to build up trust, and only seconds to destroy it.

I’ve learned, that no matter how good a friend is, they’re going to hurt you every once in a while and you must forgive them for that.

I’ve learned, that it’s not what you have in your life but who you have in your life that counts.

I’ve learned, that you should never ruin an apology with an excuse.

I’ve learned, that you can get by on charm for about fifteen minutes. After that, you’d better know something.

I’ve learned, that you shouldn’t compare yourself to the best others can do.

I’ve learned that you can do something in an instant that will give you heartache for life.

I’ve learned that it’s taking me a long time to become the person I want to be.

I’ve learned that you should always leave loved ones with loving words. It may be the last time you see them.

I’ve learned that you can keep going long after you can’t.

I’ve learned-that we are responsible for what we do, no matter how we feel.

I’ve learned-that either you control your attitude or it controls you.

I’ve learned-that regardless of how hot and steamy a relationship is at first, the passion fades and there had better be something else to take its place.

I’ve learned-that heroes are the people who do what has to be done when it needs to be done, regardless of the consequences.

I’ve learned-that money is a lousy way of keeping score.

I’ve learned-that my best friend and I can do anything or nothing and have the best time.

I’ve learned-that sometimes the people you expect to kick you when you’re down will be the ones to help you get back up.

I’ve learned-that sometimes when I’m angry I have the right to be angry, but that doesn’t give me the right to be cruel.

I’ve learned-that true friendship continues to grow, even over the longest distance. Same goes for true love.

I’ve learned-that just because someone doesn’t love you the way you want them to, it doesn’t mean they don’t love you with all they have.

I’ve learned-that maturity has more to do with what types of experiences you’ve had and what you’ve learned from them and less to do with how many birthdays you’ve celebrated.

I’ve learned-that you should never tell a child their dreams are unlikely or outlandish. Few things are more humiliating, and what a tragedy it would be if they believed it.

I’ve learned-that your family won’t always be there for you. It may seem funny, but people you aren’t related to can take care of you and love you and teach you to trust people again. Families aren’t biological.

I’ve learned-that it isn’t always enough to be forgiven by others. Sometimes you are to learn to forgive yourself.

I’ve learned-that no matter how bad your heart is broken the world doesn’t stop for your grief.

I’ve learned-that our background and circumstances may have influenced who we are, but we are responsible for who we become.

I’ve learned-that a rich person is not the one who has the most, but is one who needs the least.

I’ve learned-that just because two people argue, it doesn’t mean they don’t love each other. And just because they don’t argue, it doesn’t mean they do.

I’ve learned-that we don’t have to change friends if we understand that friends change.

I’ve learned-that you shouldn’t be so eager to find out a secret. It could change your life forever.

I’ve learned-that two people can look at the exact same thing and see something totally different.

I’ve learned-that no matter how you try to protect your children, they will eventually get hurt and you will hurt in the process.

I’ve learned-that even when you think you have no more to give, when a friend cries out to you, you will find the strength to help.

I’ve learned-that credentials on the wall do not make you a decent human being.

I’ve learned-that the people you care about most in life are taken from you too soon.

I’ve learned-that it’s hard to determine where to draw the line between being nice and not hurting people’s feelings, and standing up for what you believe.

I’ve learned-that people will forget what you said, and people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.

Fatma, bir alıntı ekledi.
15 May 16:30 · Kitabı okudu · Beğendi · Puan vermedi

İnsanların hiçbir şeyi anlayacak vakitleri kalmadı. Dükkânlardan hali hazırda yapılmış şeyleri alabiliyorlar. Ama arkadaşlık alabileceği dükkânlar olmadığı için, insanların da arkadaşı olmuyor. * Men no longer have time to understand things. They buy ready made things at the shops. But because there is no shop anywhere where you can buy friendship, they have no friends.

The Little Prince, Antoine De Saint-ExupéryThe Little Prince, Antoine De Saint-Exupéry

I wish that I had let myself be happier.
Top 5 regrets of the dying
1- I wish I’d the courage to live a legend true to myself, not the others expected of me
2- I wish I didn’t worked so hard
3- I wish I’d the courage to express my feelings.
4- I wish I had stayed in touch with my friends.
5- I wish that I had let myself be happier.

Oscar Wilde
"True friends stab you in the front"

"Gerçek dostlar sizi önden bıçaklar."

Ceylan Mumoğlu, Orlando'yu inceledi.
25 Nis 19:22 · Kitabı okudu · 36 günde · Puan vermedi

Virciniya Vulfun fantastik janrda olan "Orlando" romanı ilk dəfə 11 oktyabr 1928-ci ildə dərc edilib.

Yarı avtobioqrafik hesab olunan roman Virciniyanın rəfiqəsi Vita Sekvil-Uestin tərcümeyi-halının motivləri üzərində qurulub. Digər romanlarına nisbətən daha asan dildə qələmə alınıb. Deyilənə görə, Vulf 1922-ci ildə yazıçı Vita Sekvill-Uestə vurulur. Bir müddət sonra onların arasında sevgi roman başlayır, təxminən 20 il boyunca davam edir. 1928-ci ildə Vulf Vitanı əsas qəhrəmanı gah kişi, gah da qadın olan "Orlando” romanında əks etdirir. Bu səbəbdən Virciniya Vulf da Oskar Uayld, Artur Rembo və başqaları kimi ədəbiyyat tarixində "rəngli" yazıçılar siyahısındadır.

Virciniya Vulf romanın quruluşuyla bağlı gündəliyində yazırdı: "Vita Orlando olacaq, gənc əsilzadə; gerçəkçi, amma fantastikdir" (Vulf, 1880). Bundan başqa, romanın Oksford Universiteti nəşriyyatının dərc etdiyi kitabında Orlandonu təmsil edən fotolar Vita Sekvil-Uestin fotolarıdır.

Romanın süjeti 350 illik dövrü əhatə edir. Bu cəhətinə görə bir qədər də Qabriel Qarsia Markesin "Yüz illik tənhalıq" əsərini xatırladır, ya da əksinə... Markesin ölümündən 12 il əvvəl çap etdirdiyi xatirələr toplusu - "Danışmaq üçün yaşamaq" adlı memuarında yaddaşı, ədəbi fəaliyyətində dərin izlər qoyan 24 kitabdan söz açıb ki, onlardan biri də "Orlando" əsəridir.

Romanda təxminən dörd əsrlik dövrün birinci yarısını Orlando kişi, ikinci yarısını qadın kimi yaşayır. Altı hissədən ibarət fantastik əsərdə qəhrəmanın başına gələn əhvalatlar Vulfun özünəməxsus üslubuyla qələmə alınaraq bu üslubla özündən sonrakı XX əsrdə yazılmış başqa romanlara da təsir göstərib. Bununla yanaşı, romanla bağlı müxtəlif dəyərləndirmələr var. Məsələn, Desmond MakKarti romanı "qüsursuz fantaziya", Arnold Bennet "qəribə kitab", Nigel Nikolsonsa "Uzun eşq məktubu" deyə, qiymətləndiriblər. Roman tənqidçilər arasında gender məsələlərinin tədqiq edilməsində əhəmiyyətli əsər hesab olunur.

Romanın gender aspekti mətnin bədii strukturunun vacib elementini təşkil edir. V. Vulf yaratdığı baş qəhrəmanının qeyri-adi xarakteri vasitəsiylə maskulinlik, feministliyin mahiyyətini tədqiq etməyə çalışıb. Bundan başqa, müəllif Orlandoda kişi cinsini qadın cinsinə dəyişməklə hər insanın özündə həm kişi, həm də qadın keyfiyyətləri daşıması mümkünlüyünə diqqət çəkib. Vulfa görə, qadınlar cəmiyyətdə ikinci dərəcəli rol oynayırdılar, tamamilə kişilərdən asılıydılar. XIX əsr filosoflarına görə, qadınların tərcümeyi-halı materialarını yalnız sevgi məsələlərində tapmaq olardı. "Love is woman’s whole existence" - "Sevgi qadının bütün varlığıdır" (Vulf 2014: 200). "She was kind to dogs, faithful to friends, generosity itself to a dozen starving poets, had a passion for poetry" - "İtlərə şəfqət göstərirdi, dostlarına sadiqdi, aclıqdan nəfəsləri qoxuyan bir çox şair üçün alicənablığın özüydü, şeirə aşiqdi" (Vulf 2014: 200). "Love is slipping off one’s petticoat and-" - "Sevmək - ətəkdən sıyrılmaqdı və..." (Vulf 2014: 200). Vulfun bu şərhləri qadınların sevgisi haqqında kişilərin düşüncəsinə istehzaydı. "Özünə aid bir otaq" essesində olduğu kimi, "qadın" və "kişi" nisbətindəki gender bərabərsizliyinin analoji mənzərəsinə burda da rast gəlirik. Vulfa görə, kişiyə aid, maskulin şeylər mədəni məkanın mərkəzindədir, üstün kimi nəzərdən keçirilir; bütün qadına aid olan femin şeylərsə bu məkanın sərhədinə sıxışdırılıb, ikinci dərəcəli kimi başa düşülür.

Vulf romanda kişi-qadın dünyasını təsvir etməklə o dövrdə İngiltərədə qadın hüquqlarının sosial-siyasi mövqeyini tənqid edib. Məsələn, qadınlar mülkiyyət hüququna malik deyildilər, səsvermə, məhkəmə hüququndan məhrumdular və s.

Yazıçı Vita Sekvil-Uestin nümunəsində atası öldükdən sonra qadın olduğu üçün ailə mirasından məhrum olmasına işarə etmişdi.

Romanda maraqlı məqamlardan biri də İstanbul adının çəkilməsidir. Daha doğrusu, Orlandonun cinsiyyət dəyişməsi məsələsi niyə məhz İstanbulda gerçəkləşir?

1911-1914-cü illərdə Vulfun rəfiqəsi Vita Sekvil-Uest İngiltərə konsulluğundan İstanbulda bir müddət vəzifədə olması romanda əksini tapıb. Eyni zamanda, Vulfun özü də 1906-1910-cu illərdə qısa müddətlərdə İstanbulda olub, şəhərin sehri, ekzotikliyindən təsirlənib. Bunu romanda belə ifadə edib:

"İstanbul haqqındakı ən görkəmli nöqtə, şəhərdəki damların Peradan (Beyoğlu səmtinin köhnə adı) quşbaşı mənzərəsidir. Səhərlər çıxan duman bütün evlərin və məscidlərin üzərini saran tül kimidir. … Və duman yavaş-yavaş çəkilib gedir, parıltılı evlərin, dairəvi xətli məscidlərin qüdrəti sağlam torpaq üzərində yüksəlir. … Bu elə bir mənzərədir ki, səhərə qədər seyr etmək mümkündür, çünki elə böyük və sadədir ki, daima maraq oyadacaq şeylərlə zəngindir. … Təbiət, sənət və cənnət havası böyük ölçüdə, bərabər şəkildə alicənab əllə yoğrulub" (Vulf 2014: 99).

Belə nəticə çıxarmaq olar ki, Vulfun şəhəri bu cür heyranlıqla ifadə etməsi, bu ekzotik, mistik mənzərə romanı üçün uyğun zəmin olub, bəlkə şəhərin çağrışdırdığı azadlıq anlayışından ilhamlanıb, bəlkə də İstanbulu seçməsi Qərblə Şərq (Qərbi kişi, Şərqi qadın hesab edərək) arasında körpü rolunu oynamasında görüb.

Vulf bu fantastik romanıyla yalnız qeyri-adi qəhrəmanının qəribə hekayəsini nəql etməklə kifayətlənməyib, eyni zamanda, İngiltərə tarixinin son dörd yüz il boyunca keçirdiyi dəyişiklikləri, bu dəyişikliklərin İngiltərə taleyində əks olunmasını 244 səhifəlik mətnə heyrətləndirici şəkildə ustalıqla sığışdıra bilməsini göstərib.

Əsər əsasında 1992-ci ildə ekranlaşdırılmış və "Feliks" mükafatı almış eyniadlı film də çəkilib.

And it's funny how my so-called friends who've always left me alone.

Ve en çok arayan arkadaşlarımın her zaman beni yalnız bırakması komik.