blaire
@frombluelibrary
48 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Ölümün gölgesinden bir an önce uzaklaşmalı.
Mümkün mü bu?
Evet, mümkün
Nasıl?
Unutarak!
Unutarak mı?
Elbette!.. Unutmak olmazsa insanoğlu nasıl yaşardı bunca acının ortasında.
Ya hatırlamak !..
Evet, o da var. Ömür böyle geçiyor işte; kâh unutup kâh hatırlayarak.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir arkadaş tüm sorunlarınızı unutturabilir ya da başınıza yeni sorunlar açabilirdi.
Keşke o yıllarda olabilsek...
O yıllarda taşra böyledir.
Küçük ve sıcak.
Yoksul ve samimi.
İçedönük ve derin.
- Kediyi çok sevdiğiniz anlaşılıyor. Ama ne biçim sevgi bu. İkide bir "lan" diyorsunuz.
Kenan pos bıyıklarının altından beyaz dişlerini göstererek güler:
- Biz sevdiklerimize ara sıra böyle deriz.
Gül:
- Ya sevmediklerinize?
- Bizim sevmediklerimiz yoktur. Belki gönlümüze biraz serin gelenler vardır.
- Onlara ne dersiniz?
- "Bayım" deriz.
... uzun zamandır tanıdığınız, dost olduğunuz biri, bir an gelir, öyle bir şey yapar, öyle bir söz söyler ki; parmağınız ağzınızda kalır ve "Vay be, ben bu adamı tanıyamamışım demek ki." dersiniz.