Elimden hiçbir şey gelmeden şu kapalı, üzüntülü gökyüzüne bakıyorum: Sanki geçmiş yıllarla eğleniyor, o da gerçek yüzünü gösteriyor, umutsuz yüzünü, benim gibi onun da eli kolu bağlı.
"Düzeni sağlamaktan da vazgeçin; yalnız kaçmayın ondan, açın yüreğinizi, iki eş değerde insan gibi konuşun karşılıklı, tartışın. Göreceksiniz ki 'üzüntüsü' hafifleyecek ve 'acımanız' da gerekmeyecek artık."