[Derya olunca nefes, pârelenince kafes. Tâ kesilince bu ses, çağırırım: : Yâ Hakk! Yâ Mevcûd! Yâ Hayy! Yâ Ma‘bûd! Yâ Hakîm! Yâ Maksûd! Yâ Rahîm! Yâ Vedûd!]
Ve bağırarak derim:
(لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ الْمُبٖینُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّٰهِ صَادِقُ الْوَعْدِ الْاَمٖینُ)
دنیا بر دستگاه و بر مزرعەدر. آخرت پازارینە مناسب اولان محصولاتی یتیشدیرر.
Dünya bir destgâh (tezgah) ve bir mezraadır (tarla). Âhiret pazarına münâsib olan mahsûlâtı yetiştirir.
Sen dünyayı kafanın içi gibi ipsiz sapsız şeylerle dolu mu zannediyorsun Allah aşkına? Bir türlü kendine ve insanlara gözlerini açarak bakamayacak mısın?
Sanki “biraz” abarttı…Alıntı
Müthiş bir şey oldu veya olacak. Şurada gördüğüm genç kız, bana, daha dünyaya gelmeden, daha dünyanın, daha kainatın teşekkül ettiği sıralardan tanıdığım birisi gibi geldi. Sana nasıl anlatabilirim. ‘İlk görüşte deli gibi aşık oldum, yanıyorum, tutuşuyorum!’ gibi laflar mı söyleyelim? Fakat işin tuhaf yanı bunlardan başka da söyleyecek sözüm yok.