Bir ailede ki en güçlü birey depresyonda olandır. Çünkü bu yolla bilerek ya da bilmeyerek diğer üyeleri kendine göre şekillendirme becerisi edinmiştir.
İnce ve narin duyguların alay konusu edilip hor görülmesi akıl almaz bir şeydir çünkü kötüye kullanılmadıkları zaman bu duyguların büyük bir değer taşıyacağı kuşkusuzdur. Kaldı ki kötüye kullanılmayacak bir duygu, bir heyecan bilmem ki var mıdır!
O kızcağız öleceğini bildiği için bu müzikleri tüm ruhunu vererek çalıyordu. Peki, ben ölmeyecek miyim? Benim ruhum nerede? Kendi yaşamımın müziğini böylesi derin bir coşkuyla çalabilecek bir ruhum var mı?