Fatma
@ftmabilen
Tess Gerritsen
Şu anda okuduğu kitap
Yere oturup duvara yaslandı. Sıkışık alanı ya da karanlığı daha fazla düşünmemeye çalıştı, bu bir işe yaramazdı. Buradan çıkış yoktu. Kapana kısılmıştı.
Çocuk burada öleceğini biliyordu. Umudunu kaybetmiş, artık hızlı bir şekilde ölmeyi ve acısının uzun sürmemesini diliyordu. Onu bekleyen şeyi biliyordu.
Kalbi durunca kan akışı da duracak ve bedeninin ısısı yavaş yavaş etrafındaki soğuk havanın ısısına inecekti. Teni buruşup renk değiştirecek, soluk ve sarımsı bir hal alacaktı. Gözleri ya kapalı ya açık, beyaz kısımları kırmızı ve sulu olacaktı. Livor mortis ilk önce bedeninin aşağıdaki yüzeyle temas halinde olduğu yerde görünecekti. Patologlar onu bulana kadar uzun zaman geçerse, bir kepçe ile akciğer boşluklarından kırmızımsı-sarımsı bir sıvı çıkarırlardı.
Çocuk bu süreci doğal bir şey gibi düşünmeye çalıştı, bir biyoloji ödevi gibi, hayatta kalmanın bir koşulu gibi. Ama hâlâ kor...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hepimizin yüzleşmek zorunda olduğu tek kaçınılmaz durum ölümken, neden ölümle bu kadar kötü başa çıkıyoruz? Ölümle ilgili tüm ritüeller sona erdiğinde ve herkes kendi yoluna gittiğinde kederinizi nereye koyarsınız?
Etrafına bakındı ve Basil Hallward'ı bıçaklayan bıçağı gördü. Elinde hâlâ o bıçak vardı. Üzerinde leke kalmayana kadar onu birçok kez temizledi. Bıçak şimdi ayna gibi parlıyordu. Parlak ve ışıltılıydı. Ressamı öldürdüğü gibi, ressamın yaptığı resmi de öldürecekti. Çalışmasını ve içerdiği tüm anlamı da öldürecekti. Geçmişi öldürecekti. Ressamın öldürdüğü geçmişi öldürecek ve o öldüğünde özgür olacaktı.
Hattie'nin "Endişe, endişe git geriye! Sana vaktim yok böyle bir günde!" diyerek arkadaşlarına destek olması çok sempatik bir yaklaşım.
Kitap tasarımı resim yazıların konumlandırılması çok iyi. Renkler çok canlı olduğu için çocuğumun dikkatini çekti. Eserin asıl başarısı, çocuklara sadece endişelenmemeyi öğütlemek yerine, onlara sakinleşebilecekleri somut yollar sunmasında yatıyor.
Kitabın ana karakteri Hattie, bir "Endişe Dedektifi" olarak arkadaşlarının yaşadığı çekinceleri ve korkuları tanımalarına yardımcı olurken, aslında okuyucuya duyguları bastırmak yerine onları yönetmenin yollarını öğretiyor.
Kitabın en dikkat çekici yanı, sadece bir hikaye anlatmakla yetinmeyip çocukların çantasına somut "duygusal ilk yardım" araçları bırakmasıdır. Yazarın notunda da belirtildiği gibi, hayat sahnesinde yer almak bazen bunaltıcı olabilir; ancak günlük tutmak, zihin molaları vermek, yaratıcı ifade yollarını kullanmak ve yönlendirilmiş hayal gücüyle sakinleşmek gibi teknikler bu süreci kolaylaştırır. Hattie, arkadaşı Pörl’e duygularını yazarak zihnini yavaşlatmayı öğretirken, bir başka sahnede olumlamaların gücünü kullanarak olumsuz iç konuşmaları nasıl susturabileceğimizi gösteriyor. Marissa Valdez’in canlı ve ifadeli çizimleriyle desteklenen bu anlatım, çocukların empati kurmasını ve kendi duygusal dayanıklılıklarını inşa etmelerini sağlıyor.
Sonuç olarak bu eser, endişeyi korkulacak bir şey olmadığını üzerine konuşulabilir ve doğru araçlarla yönetilebilir doğal bir duyguya dönüştüren kıymetli bir rehber niteliği taşıyor.
Elizabeth Olsen ve Robbie Arnett tarafından kaleme alınan, Marissa Valdez tarafından resimlenen "Hattie Harmony: Endişe Dedektifi - Açılış Gecesi", çocukların dünyasındaki karmaşık duyguları son derece naif bir dille ele alıyor. The Kitap Çocuk etiketiyle
