Anne ve rahmet, birbiriyle özdeşleşen iki kelime. Bu rahmet vesilesi iledir ki avuç kadar bebekler annelerinin karnında gelişir, korunur ve dünyaya gelirler. Allah'ın bir mucizesi ile ana rahmine düşen çocuk ile anne arasındaki ilk bağ kurulmuş olur. Zamanla çocuk anne karnında gelişir ve dünyaya gözlerini açar. Hamilelik süresinden doğuma, doğumdan ergenliğe, ergenlikten ölüme kadar çocuk annesinin nazarında hep kendisinin bebeği olarak kalır. Aralarındaki sevgi ve muhabbet hiçbir şekilde değişmez.
Anne! Ne güzel bir kelime, hangi dilde söylenirse söylensin... Anne derken, içimize bir huzur ve sevgi dolar. Hayatta olduklarında değerlerini bilen bahtiyar olur. Vefat etmesi ile ölene kadar unutulmayan bir hasret olur çocuklarının yüreğinde..
Bir gün karıncayı bir miktar su ile yürüdüğünü görmüşler ve sormuşlar:
- "Nereye gidiyorsun?"
- "İbrahim (as)in ateşini söndürmeye gidiyorum" demiş.
Gülmüşler ve şöyle demişler:
- "Sen bu yürüyüşünle oraya ulaşabilir misin? Hem ulaşacak olsan bile senin götürdüğün su neye yarar" Karınca da şöyle cevap vermiş:
- "Allah bana su taşıma görevini verdi. Ben görevimi yerine getiriyorum. Suyu söndürecek olan ise Hz. ALLAH'dür.