“İnsanları aşkları ya da acıları zehirlemez. İnsanları kabul etmedikleri gerçekler zehirler. Hayatını gözden hiç geçirdin mi Yusuf? Bu kabul ettiğin bir hayat mı?”
Zihnimizde doğan tüm düşünceleri kendi düşüncelerimiz zannederiz. Aslında mahkûm olduğumuz şeyin ego olduğunu bilmeyiz. Çünkü ego düşüncelerden kopuk değildir ve biz aradaki farkı anlayamayız.
Yaratılan bütün düşman algılarının egonun birer yansıması olduğunu fark edemeyiz. Sonucunda kendi düşmanlarımızı yaratırız. Üstelik ego en büyük düşmanın aslında kendi cahilliğimiz, kendi kibrimiz, kendi algımız olduğunu bize unutturur ve sürekli olarak “mükemmelliğimizi” vurgular.