Sanki her seferinde bilmediğim bir yola gece yarısı çıkıyorum ve ardımdan dökülen su kurumadan dönüyorum başladığım yere.Ne yoruluyor dizlerim ne de eskiyor hikaye.Aferin bana.
Ezildikçe ezmeyi öğrenirken,sevildikçe sevmenin de öğrenilebileceğini anlayamadık.Halbuki her şey o kadar açıktı,ama aynı zamanda da zordu.Çünkü aşmamız gereken ilk şey içimizdeki boşluktu.