Bazılarının inzivaları bile meşguliyette doludur; evlerinde, kanepeler de, yalnızlığın ortasında her ne kadar diğerlerinden uzaklaşmış gibi dursalar da aslında kendi kendilerini yiyip endişe içinde yaşarlar
Sonuç olarak birinin gri sakallarını ve kırışmış yüzüne bakıp onun uzun yaşadığını düşünmek yersizdir; o, uzun yaşamamış sadece uzun süre var olmuştur.
İnsanın, sadece yaşamının arta kalanını kendini ayırma düşüncesi ve zihnini iyi bir yapıya kavuşturmak için yalnızca hiçbir işinin olmadığı zamanları seçme düşüncesi utanç verici değil midir?