…Çünkü artık yeryüzü bunca genişliği ile onlara dar gelmiş, vicdanları kendilerini sıkıştırmış ve Allah’tan başka sığınacak yerin olmadığını anlamışlardı…
-Tevbe,118
Geçmişe özlem duymak,asla dolmayacak boşlukların,kovuklarını belli etmek ister gibi zonklamasına neden olsa da,bir yanıyla bana hep iyi gelirdi.Vaktiyle var olmuş bir yokun nazikçe kendini anımsatmasıydı neticede bu sızı.Özlenmeye hak kazanacak denli mutlu etmiş bir lütuftan geriye kalanı, sızı bile olsa, teselli diye bakardım.
Anlatmakta en az işe yarayan vasıta,kelimeler.İçleri mi boşaldı,hor mu kullandım,yoksa sadece yaşlandım mı,emin değilim.Bildiğim şu ki,artık kelimelere güvenecek,kendimi onlara emanet edecek safdil zamanları geçtim.Susmanın bir ifade biçimi olduğunu savunmuyorum.Ben sadece anlatmayı denemekten vazgeçtim.