Artık tuhaf oldum demiyorum anlatımlarında, sevinçlerimi bilinmeyen nedenlere bağlamıyorum. Sürekli mutluyum. Gel geç değil mutluluğum. Bilinçle şekillendirebiliyorum onu. Ya güzel bir yönümü yitirdim ya da gerçekten büyüdüm.
Kendine güvenmeye alıştırılmamış, başkasına güvenmesi de korkularla engellenmiş kadının duyduğu "sürekli güvensizlik" davranışlarını olumsuz etkilemeyecek midir? Böylece ortaya "baskıcı toplumun güvensiz kadını" çıkmayacak mıdır?