Kafamı bir türlü okuduklarıma veremediğimi fark ettim. Hele herhangi bir şeyi ezberlemem kesinlikle mümkün olmuyordu. Başta kendi kendime 5-6 yıl ara verdikten sonra bunun nofmal olduğunu söylüyordum,o yillarda o kadar baska islerle meşgul olmuştum ki. Ama dikkatimi bir türlü toparlayamıyordum ve buna, itiraf edemeyeceğim kadar öfkeleniyordum. Bir zamanlar bellegimle ve kavrama yeteneğimle övünen ben , bütün gücümü kaybetmiş gibiydim. Utanıyordum...
Derdime deva aramalıydım elbette. Ama tedaviye muhtaç bir tuhaflık olduğunu kabul etmiyordum. İçimden zamanla düzelir demeyi tercih ediyordum ve oyalanacak işler bulmayı.