Sadako ve Kağıttan Bin Turna Kuşu
ölmek insanın canını yakar mıydı? yoksa uykuya dalmaya mı benziyordu?
Reklam
Sadako ve Kağıttan Bin Turna Kuşu
"sence kenji, şu yıldız adacıklarından birinde midir? diye sordu hemşireye.
"nerededir bilmiyorum, ancak şu an mutlu olduğuna eminim," diye yanıtladı hemşire. "o bitkin ve hasta bedeninden sıyrıldı. ruhu, artık özgürce dolaşabilir."
Sadako ve Kağıttan Bin Turna Kuşu
bu kitabı küçükken okumuştum ama hatırlayamadığım için bi saat olmadan şimdi bitirdim o kadar güzeldi ki bana toplumların inançları çok tatlı geliyor ve kitap boyunca da japon inançları eksik olmadı sadako hiç bi zaman neşesini kaybetmeden yüzünde ki gülücüğü solmayan birisiydi ve bir hastalığın onu ne hale getirdiğini görünce gerçekten üzülmeden edemiyosunuz küçükken de kitaptan etkilendiğimi hatırlarım bence herkesin okuması gereken bi kitap asla umudunu yitirmemeyi öğreten, vazgeçmeyen bi kızın gerçek yaşam öyküsünü anlatmasıyla ağlayacak duruma geldim böyle kitaplar çok hoş cidden kitabın sonunda da arkadaşlarının yarım kalan turna kuşlarını tamamladığını görünce bi duygusallık çöktü o kadar düşünceli ve tatlı bi şey ki herkese önerebileceğim bi kitap sadako kendi mutluluğundan ve umudundan bize de miras bıraktı kitap boyunca yer alan ölüm düşüncesi beni çok üzdü umarım sadakonun hatrı için bi tane turna kuşu yapıp odamın bi köşesine koyabilirim
saka ve sanrı 1
gece gece yeni bitirdim aslında bu tür kitapları okumayan birisiyim daha önce hiç ciltli kitap okumamıştım böyle kurgulu bi şey anca wattpadde okuyodum şimdi basılı olarak okumak beni biraz etkiledi eskiden arkadaşımın okuduğu ciltli kitapları görüp 'bu kadar sayfaya ne yazıyolar' derdim şimdi anladım gerçekten her şeyi yazıyolarmış maral atmaca bilinen bi yazar olduğu için ilk defa kitabını okumaktan mutluluk duydum güzel yerinde bitti kitap boyunca merak duygusu aşılanıp durdu bazen bazı yerleri komikken ve sizi güldürürken bazı yerleri de sizi üzebiliyor lakin ağlatabiliyordu ben ağlamadım çünkü karunu en başından beri sevmiyodum tamam mı bigeye yaptığı şey akıl almaz bi şeydi ve bütün bunlara rağmen bigenin karunla onca şey yaşamasını bige gibi bi kıza yakıştıramadım bigeyi de başta sevmiyodum baya yapmacık geliyodu ama zamanla alıştık birbirimize ölürken bile gururundan ödün vermeyen bi kızdı bazen kızdım bazen çok sinirlendim ama yine de kitap boyunca hep onun anlatımından okudum kitabı hissettiklerini gördüm neler yaşadığına tanıklık ettim o yüzden onu daha fazla tanıdım onu tanırken diğer karakterleri de tanımaya başladım benim bu kitapta fav karakterim tabii ki kadem ve kenandı kademin o bize gülücük saçtıran cümlelerinin arkasında da illa bi şey olmak zorundaydı ki bunu da öğrendik öğrenince kendimi kademe daha bi yakın hissettim kadem erkeklere koyulan algıları gerçekten silkine takmayan birisi ve en çok etkilendiğim özelliği de buydu çilek alerjisi olan biri olarak çilek delisi kademle tanışsaydık gerçekten anlaşamazdık başlarda karunu sevmiyorum demiştim şu an içimde az da olsa sevgi var ona karşı umarım söndürecek bi şey yapmaz ilk sayfalar duhanın anlatımı olduğu için hep duhayı sevdiğimi düşünürdüm ama o sonda ki bigeye dediği şey olmadı karundan
Reklam