Bak bana! Şu seven yüreğim benim,
Dilediğini kendi seçmeye başlar başlamaz,
İnsanları birbirinden ayırt etmesini bilir bilmez
Çözülmez bağlarla bağlandı sana.
Ne iştir bu Tanrım?
Sen ki sınırsız yaratmışsın düşüncemizi,
Sen ki geçmiş geleceği bilirsin,
Bu aklı küflensin diye vermedin elbet bize.
Duyduğun coşkunluk bir sel, bir fırtına, bir kasırga gibi de olsa, onu dindirecek bir hava bulmalı, buldurmalısın.
İnanma istersen yıldızların yandığına,
Güneşin döndüğüne inanma,
Doğrunun ta kendisini yalan bil,
Ama seni sevdiğime inan Ophelia.
Canım Ophelia, beceriksizim şiir yazmakta,
İçimdekini kalıba dökme sanatım yok,
Ama çok, her şeyden çok seviyorum seni,
İnan bana ve Tanrı’ya emanet ol.