Acıyla mizahı harmanlamayı başarmış otobiyografik bir eser. Onun sevdigi tabir ile ‘diğerleri gibi olmayan’ iki erkek çocuk babası yazarın, kendisinin hikayesi. Kara mizahı sevmeyenler yazarın çocukları ile dalga geçtiği sevmediğini düşünebilir bunlar okumasın kitabı. Okurken içim parçalanarak okudum. Özel birey sahibi olmak hemde iki tane bence çok büyük sınav, yazar belki de bu yüzden komedi ustası bir senarist. Diğer türlüsü zaten çekilmez bir hayat olurdu.
Her şarkının götürdüğü yer başka,
Hepsi başka başka sinmiş içime.
Biri, Büyükdereye götürüyor,
Biri on altı yaşımın Kadıköyüne.
Kimse sevgimi bilmez şarkısı
Eskiden ağlatırdı beni ;
Şimdi düşündürüyor.
Dünya o kadar büyük ki;
Bir noktayım ortasında, ne yapsam.
Bazan da o kadar küçülüyor ki dünya,
Devrilecek sanıyorum, kımıldarsam.
Hayat o kadar uzun ki,
Öyle bitmez geliyor ki bir an..
Bir de bakıyorum, o kadar kısalıyor ki;
Ne çıkar, diyorum, bir hayattan.
Saadet o kadar lâzım ki yaşayana;
Billâhi can verir uğrunda insan.
Hem o kadar boş ki mesud olmak,
Gün yüzü görmeden ölenlerin arkasından.