Gamze
@gamzekurtoglu
Şu anda okuduğu kitap
Zamanimizin bir öz niteligi bircok insanin tek basinaliktan korkmasidir:Yalniz olmak,kisinin toplumsal bir basarisizlik icinde oldugunun isaretidir,cünkü kimse elinden gelse yalniz olmazdi.Bana öyle geliyor ki, modern telase uygarligimizda yasayan insanlar,radyo TV'nin sürekli bangirtisı arasinda , kendilerini ister TV izleyiciliğinin edilginliği cinsinden olsun,isterse konuşmanin, çalışmanın ve etkinlik icin etkinliğin cinsinden olsun,her çeşitten uyarıya tabi kılarak ,sürekli meşgaleler yüzünden bilinçdışınin derinliklerinden çıkip gelecek kavrayişlara yol açmayi gitgide daha zor buluyor.Süphesiz,bir birey usdişindan -yani,deneyimin bilinçdisi düzeylerinden-korkuyorsa,sürekli meşgul kalmaya,çevresinde en yoğun ``gürültü``yü muhafaza etmeye cabalar.Tek başinaliğin kaygisini,sürekli kişkirtilan oyalanma ile önlemek Kierkegaardìn güzel bir teşbihle belirttiği gibi ,geceleri tencere tava çalip kurtlari uzak tutmak icin yeterince gürültü çıkartmaya çalişan ilk Amerikan göçmenlerinin tavridir.Bilincdisimizdan gelecek kavrayişlari yaşamımiza alabilmek için ,kendimize tek başına olabilme yetisini kazandirmak zorunda olduğumuz açık.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Duygusuzluk,insanın aşırı dürtüldüğü bir ortamda ,iz bırakacak bir hasara uğramadan yenilgiyi yaşamasıdır,ancak duygusuzluk hâli uzarsa ,salt zamanın geçişi ile kişi zarar görür."Duygusuzluk bir havlu atma ,es koyma ,geçici bir pes etme gibi görüldüğünde,"insan en büyük iflası için tekrar bir şey yapabilecek duruma gelene kadar kişiliği koruyan bir mucizedir."
Nietzsche,Camus ve Sartre cesaretin umutsuzluğun yokluğu olmadığını ortaya attılar;cesaret,daha çok ,umutsuzluğa rağmen ilerleyebilme yetisidir.
Korkakligin günümüzdeki en hakim şekli "karışmak istemedim" deyişinde gizlidir.
Terapi kişiye yüzleşebileceği güvenilir ve anlaşılır bir dünya verir, ancak terapist hastayı içine düşeceği yalnızlıktan koruyamaz.