Gamze
@gamzeli_kitapp
Mezarlık görevlisi, odunları yığmak için yapılmış boş bir beton platforma oturması için keşişi yönlendirdi. "Küçük tanrıyı bulmak için önce her şeyini kaybetmelisin" dedi. "Herkes Tanrı'ya dua eder, iyi zamanlarda ve kötü zamanlarda, yardımını ister, minnetini dile getirir. Dualarına karşılık bulamadığı zamanlarda Tanrı'yı lanetler ve ona ad takarlar. Kızıp, bağırıp çağırırlar. Ama bilginler sana her şeyde olduğu gibi dualarda da alt üst ilişkisi olduğunu söyleyecektir. Tanrı'ya dua etmeden önce kendine et."
Asananda şaşırdı.
"Evet, günün ilk duasını kendine etmelisin. Böylece seni bekleyen zorluklar için kendine güç verebilirsin ve yeteri kadar güçlü olduğun için gece kendine teşekkür etmelisin. Kızgın ve nefret dolu olduğun anlarda yaptığın şeyler, neden olduğun acılar, ettiğin ihanetler nedeniyle, kendini bağışlayabildiğin için kendine dua et. Çünkü başkalarını bağışlamak kendini bağışlamaktan daha kolaydır. Sevdiklerini savunmak ve korumak, sana zarar vermek isteyenlerin iradesine karşı koymak için gerek duyduğun gücü ve kararlılığı bulabilmek adına kendine dua et. Kendine inanmak için gereken güç için kendine dua etmelisin ve tabi ki Tanrı'ya inanmak için gerekli güç için de. Sensin küçük tanrı."
"Vicdan azabı sorumluluğun ustasıdır ve çok acımasızdır. Onun kırbaç darbeleri kurtuluşa giden yolun ilk adımlarıdır. Bu işkenceyi hissedenler önce onları kovalayan geçmişten, sonra da kendilerinden kaçmaya başlarlar, çünkü bu işkence onları tüketir. Selamete giden yol, teninizi paralayan dikenler, ayağınızı kesen, sakat bırakan taşlar, içlerindeki karanlıkta umutsuzluğun işkencesinin ustaları olan iblislerin beklediği tuzaklarla doludur. Kurtuluş için boş gökyüzüne haykıracaklardır. Çünkü çektikleri acılar başkalarına çektirdiklerinden kat be kat fazla hale gelmiştir. Sürgit çekmektir bu acıyı kaderleri. Herkes kendi cehennemini kendisi inşa eder, Tanrı'nın bu konuda bir şey yapmasına gerek yok."
"Bir insan ne zaman şeylere ihtiyaç duymaktan vazgeçer?"
"Sadece her şeye sahip olduğunda," diye cevaplamıştı Gyanananda.
"Bir insan ne zaman her şeye sahip olur?"
"Hiçbir şeye ihtiyacı olmadığını anlayana kadar. O zaman herşeye sahipsindir çünkü her şey gereksizdir."
"Anne hikayeler seni ağlatır mı?"
"Sadece kalbe dokunanlar," diye yanıtlamıştı annesi.
"Neden seni ağlatıyor anne?"
"Çünkü senin hikayen de olabilirdi. Kitap bittiğinde senin hikayen olmadığına sevinirsin."