"Tüm bunlar olup biterken bir noktada eski benliğimin bir parçasını kaybettim. On yıl önce kendim için çok farklı bir şey düşlerdim ve korkarım o hayali tamamen terk ettim."
"Ama insanlar değişir, Caroline. Son on yılda büyüdün. Doğru şeylere öncelik verdin. Değişmek normal ve sen..."
"Değişmek normal," diye araya girdim. "Ama benliğimizin bir parçasını gizlemek, gömmek normal değil."
Karanın denizle buluştuğu yerde, demişti, bekle beni.
Ama ben seni bir yıl boyunca her gün bekledim, sense gelmedin. Ne yapacağım şimdi? Hiç gelmeyeceğini bile bile böyle beklemeye nasıl devam ederim?
Bizi mesafeler ayırıyordu, dünyalar. Hafıza.