İnsan bir sarhoşken bir de gülerken geleceği unutur, hayatı umursamazdı. Acı çekerken zamanın durması gibi, gülerken de zaman dururdu. Geçmiş ve gelecek silinir, an denen sonsuzluk kalırdı.
Tanrı doğayı yaratıp yeri göğü var ettiğinde, buna karşı Şeytan da insanı sahiplenmiş, onu bilgi ağacının meyvesiyle beslemişti. Bilgi edinen insan, diğer canlıların yapamadığını yaptı, varoluşunu bildi. Bildikçe varlığına hayran oldu. Kendisinden başka kimseyi sevmedi, Tanrı’yı bile. Tanrı’ya bağlılığı, ölümden sonraki yaşamı istemesindendi. Ölçü, kendi varlığıydı. Doğayı ezdi, canlıları öldürdü. Zamanı geldiğinde Tanrı’yı da öldürecekti. Dünyada kötülük bu yüzden çoğunluktaydı.