"İnsanların itaat etmek, kendilerini unutmak ve sevgisizce oradan oraya savrulmak üzerine kurulu kafeslerinden uzakta. Kendi sessiz, huzurlu huzursuz, güzel karanlığımda. Bu duygumun, ruhumu öbür ruhların arasında yücelttiğine inanırdım, dünya benden gitgide uzaklaşırdı."
"Ömrümüzün mutluluğu, soylu bir ruhun rahatlığına,doygunluğuna,düzenli bir kafanın kararlı ve güvenli oluşuna bağlı olduğu için,hiçbir insana,komedyasının en son ve şüphesiz en zor perdesini oynamazdan önce mutlu denemez."
Sayfa 66 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu