Yapraklarını dökmüş ağacın
Çiçek açtığı gündür bugün,
Baharın gelişini görmeliydin sen,
Hiç olmadığı kadar yeşil, hiç olmadığı kadar hüzün.
Gökyüzü maviydi belki, bilmiyorum,
Ben başımı kaldırmadım uzun zamandır.
İnsan bazen en güzel mevsimde bile
Kendi karanlığına mahkûm kalır.
İhtiyar bir dedenin torununa baktığı kadar sıcak
Bakardı gözlerin en yorgun hâlime.
Merdivenlerde sigaramı içiyorum şimdi,
Cebimde senden kalan bir parça ateşle.
Gece uzuyor, sokaklar sessizleşiyor,
Dumanım yıldızlara varmadan kayboluyor.
Bir tek yokluğun değişmiyor içimde,
Her sabah yeniden doğup beni öldürüyor.Bu versiyonda şiir serbest ölçüde ilerliyor, imgeler birbirine bağlanıyor ve son dörtlükte karanlık duygu daha güçlü bir kapanış yapıyor.
Muhammad Gazalî