Ne mutluluk ne de bir anlık zevk için değişmeyeceği rüyalarını, hayallerini bir saatlik gerçek acı çekmek için feda edebileceğini sezdiği anda da pişmanlığın bütün acısı gelip içine çöker
"Ah Nastenka bir bilseniz bu sözler ne çok ifade ediyor! diye düşündüm içimden.Böyle bir aşktan Nastenka,kalp buz kesiyor;ağırlaşıyor gönül...Senin ellerin buz gibi;oysa benimkiler alev alev yanıyor...Ah nastenka,ne kadar körsünüz! Mutlu insan bazen çekilmez olur! Ancak ben sana kızamıyorum bile..."
"Gün gelecek solacak o hayal dünyam;hayallerim hayat ağacımdaki yapraklar gibi sararıp bir bir dökülecek. Ah nastenka! işte o zaman yalnızlık ızdıraplı olacak;en azından pişman olabileceğim hiçbir şey olmayacak,hiç bir şey.Çünkü pişman olacak ne var olan şey sadece değersiz hülyalarım..."