Anılar erimekte gölgelerin serin sularında,
Böylece söyledi şarkı kendini, hüzünlü bir ihtiyaçla,
Ama gizleri çözülmeden kaldı sonsuz gece,
Uzak bir gücün habercisi kimliğiyle.
Bir zamanlar, acı gözyaşları dökmüştüm; umutlarım acılarda eriyerek yitip gittiğinde ve karanlık, daracık bir hücrede yaşamımı saklayan çorak tepede dururken - daha önce hiçbir yalnızın olmadığı kadar yalnız; anlatılması olanaksız bir korkunun önünde sürüklenerek- güçsüz, sadece düşüncenin sefaleti.