Senanur kırcalı
@geckalan
hayata geç kalmıştır kendine geç kalan
Şu anda okuduğu kitap
“İnan ki hepinizi kaba ve çirkin bir komedyanın yorgun oyuncuları hâlinde görüyorum. Ne aşkınız aşka ne hırslarınız hırsa ne gamınız gama ne neşeniz neşeye benziyor. Dostlukta hodbin, kinde korkak ve fedakârlıkta gösterişçisiniz.”
Reklam
Bazı kadınlar yalnızca kendileri için merak edilir:Dünü, bugünü, yarını, mevsimi, iklimi, gövdesi, ruhu, yolculuğu, çocukluğu, azlığı, çokluğu, sıcaklığı, soğukluğu, çölü, denizi, gölü,kalabalığı, tenhalığı, gündüzü, ikincisi, gecesi, ve mutlaka sabahı, öncesi sonrası, gelişi gidişi, duruşu durmayışı, sevişi,sevmeyişi, ağacı, dalı,nehri, deresi çınarı, yaprağı... Bazı kadınlar öyle merak edilir ki, onlara bir kadından fazlası demek gerekir. Bir 'kadın atlası'sayılır onlar ve yalnızca kendileri için merak edilmeyi hayranlık uyandıracak biçimde hak ederler.
Kendimi de en çok Yusuf Atılgan'ın öykü ve romanlarındaki bazı kişilere benzettim. Hayır sadece o iki romandaki değil, daha çok yazmadığı ama nedense bana hep yazmış gibi gelen kitapları vardır Yusuf Atılgan'ın, sanki ben onlardan biri gibiyim. Taşıyamam yani. Ağır gelir.
Bekleyiş olmasa zaman yalnızca saniyelerden, dakikalardan oluşan bir saatin geçip gitmesinden başka bir şey olmazdı ve hiçbir anlamı taşımazdı. Zamana kalıcılık kazandıran ve onu sırlı bir değere kavuşturan da bekleyişten başkası değildir. Bugün zaman her şeyin üstünde ve ötesinde, adeta göksel bir ulaşılmazlığa sahipse ve hakkında söylenenler, düşünülenler, yazılanlar bir nehir gibi durmadan akıyorsa, zamanın önünde akan sular duruyorsa bunun ilk nedeni bekleyiş, ikincisi ise umuttur.
Bazen şöyle düşünüyorum:Niye bu kadar uzlaşmacıyım?
-İnsanları çok sever gözükmekle birlikte, aslında pek fazla sevmediğim için...
-Kendimden önce başkalarını düşündüğümü düşünmeme rağmen, aslında durum hiç de böyle olmadığı için...
-Bencil, kendinden başka kimseyi düşünmeyen, çıkarı o anda neyi gerektiriyorsa öyle davranan biri olduğum için...
-Bencilliğimi yazıyla, şiirle, bazen söyleşiler, konuşmalarla kapatmayı başardığım ya da başardığımı sandığım için...
-Herkesin düşüncesine değer veriyor görünüp, gerçekte hiçbirini önemsemediğim için...
-Empati denen şeyi abartarak gösterdiğim ve böylece kendimden başka herkes olduğum ya da öyle görünmeyi becerebildiğim için...
Ve kim bilir daha neler neler için uzlaşmacıyım bir herif olmuşumdur, bunları saymak bile istemiyorum.